Proces gojenia się ścięgien

Proces gojenia się uszkodzonego ścięgna dzieli się na trzy podstawowe fazy, które wzajemnie się nakładają:

  • faza zapalna
  • faza proliferacji
  • faza przebudowy

Faza zapalna

W fazie zapalnej, która trwa ok. 24 godzin biorą udział płytki krwi, erytrocyty, monocyty, neutrofile oraz makrofagi. Komórki te, wzajemnie na siebie oddziaływując, migrują do miejsca uszkodzenia i powodują oczyszczenie tej okolicy z obumarłych elementów komórkowych poprzez fagocytozę. Wydzielają również czynniki wzrostowe i chemotaktyczne zapoczątkowujące produkcję i odkładanie kolagenu poprzez fibroblasty ścięgna.

Faza proliferacji

Faza proliferacji rozpoczyna się kilka dni po urazie ścięgna i trwa przez kilka tygodni. W tym czasie fibroblasty ścięgna syntetyzują dużą ilość kolagenu i innych składników macierzy pozakomórkowej, które odkładane są w miejscu urazu.

Faza przebudowy

Faza przebudowy rozpoczyna się w ok. 6 tygodniu od urazu. W tym czasie zmniejsza się ilość komórek w miejscu urazu oraz spada produkcja kolagenu i glikozaminoglikanów. Przejściowa tkanka naprawcza zostaje ostatecznie przebudowana do tkanki włóknistej, aby po 10 tygodniach utworzyć tkankę bliznowatą. Pod koniec tej fazy zwiększa się liczba połączeń pomiędzy włóknami kolagenu, co skutkuje miejscowym zwiększeniem sztywności i wytrzymałości ścięgna. Cały proces przebudowy kończy się wyciszeniem aktywności metabolicznej komórek ścięgna i zmniejszeniem unaczynienia.

Uszkodzone ścięgno, niezależnie od przyczyny uszkodzenia goi się poprzez tworzenie włóknistej tkanki bliznowej. Proces włóknienia jest nieodłącznym elementem gojenia, jeśli natomiast przebiega nieprawidłowo prowadzi do zwyrodnienia uszkodzonej okolicy.

Kolagen typu III jest głównym rodzajem kolagenu, który jest syntetyzowany w procesie naprawczym ścięgna po urazie. Ta obserwacja ponownie może sugerować, że degeneracja ścięgna związana jest z niekompletnym procesem naprawczym.