schorzenia

Kolano skoczka

Za zespół bólowy kolana skoczka odpowiada tendinopatia więzadła rzepki. Jako pierwszy użył określenia kolano skoczka Blazina et al w 1973 roku.

U pacjentów z tendinopatią więzadłą rzepki objawy bólowe występują przede wszystkim w dolnym biegunie rzepki, zarówno przy wykonywaniu ruchów czynnych w stawie kolanowym (skok, przysiad) jak również możse występować ból palpacyjny. Charakterystycznym objawem jest ból występujący podczas schodzenia po schodach. Dolegliwości bólowe nasilaja się po wysiłku fizycznym. W związku ze zmianami zapalnymi może uwidocznić się asymetria między obydwoma więzadłami rzepek.

Dowiedziono w badaniach histologicznych, że najczęściej tendinopatii ulegają tylne, bliższe włókna więzadła rzepki. Pod wpływem mikrourazów dochodzi do stanu zapalnego, w obrazie histologicznym uwidocznić można napływ mastocytów oraz hiperplazję naczyniową. W badaniach biochemicznych występuje wyrażny wzrost substacji P oraz peptydu CGRP. W najpowszechniejszej teorii na temat etiologii tendinopatii więzadła rzepki upatruje się powtarzających się obciążeniach podczas wykonywania skoków. Jednak niektórzy badacze dowodzą, że nie same obciążenie związane ze skokiem jest ważne a kluczową może być technika lądowania. Również podnosi się postulat, że predysponującym czynnikiem rozwoju tendinopatii więzadła rzepki może być wydłużony niestawowy biegun rzepki.

Ryc. Tendinopatia więzadła właściwego rzepki (kolano skoczka)

Epidemiologia

Niniejsza jednostka choroba najczęściej występuje u sportowców takich jak: siatkarze, lekkoatleci. Częstość występowania u zawodowych sportowców wynosi nawet do 45%.

Metody leczenia

………….

Konsultacje i zabiegi

kontakt telefoniczny:
+48 22 620 18 55
+48 22 890 74 88
……
kontakt sms:
+48 663413611
kontakt email:
recepcja@mdclinic.pl
… 
MD Clinic
ul. Sienna 83
00-815 Warszawa

Obecnie najczęściej stosowanym leczeniem jest leczenie zachowawcze. Zwraca się szczególną uwagę na modyfikację aktywności życiowej. Postępuję się zgodnie z protokołem PRICEMM m.in. zaleca się pacjentowi zmniejszenie aktywności powodujacych zwiększenie nacisku w stawie rzepkowo – udowym, np skoki. Zimne okłady z lodu (stosowanie hot-cold pack) , 5 razy dziennie po 15 min. Leczenie przeciwzapalne ma istotne znaczenie nie tylko w związku z walką z objawami bólowymi, które dla pacjenta są niezmiernie ważne ale również zapobiega zmianom degeneracyjnym wiezadła. W badaniach dowiedziono, iż komórki pluripotencjalne znajdujące się w więzadle, dzięki którym zachodzi proces prawidłowej przebudowy oraz gojenia się więzadła, pod wpływem prostaglandyny PGE2 (wydzielanej pod wpływem stanu zapalnego) tracą zdolność do syntezy kolagenu i różnicują się w kierunku adipocytów (komórek tłuszczowych) oraz osteocytów ( komórek tkanki kostnej). Powtarzające się przeciążenie więzadłą powoduje stan zapalny, czego kluczowym elementem są prostaglandyny, które powodują zmniejszaną potencję regeneracyjną. Za pierwszoplanowe leczenie uważa się również wzmacnianie siły mięśniowej w zamkniętych łańcuchach kinetycznych oraz ćwiczenia ekscentryczne. Dowiedziono, że wolny trening wytrzymałościowy powoduje nie tylko poprawę stanu klinicznego ale również normalizację przebiegu włókien w więzadle rzepki. Stosuje się również inne elementy fizjoterapii takie jak jonoforeza, często pacientom zaleca się ortezy stawu kolanowego. Dowiedziono, że leczenie ultradźwiękami nie cechuje się wyższą skutecznością niż placebo.

Część klinicystów stosuje nadal iniekcje z kortykosteroidów, mimo, że dowiedziono, iż efekty takiego leczenia są niezadowalające. W związku z uwidocznioną w tendinopatii więzadła rzepki neowaskularyzacją podejmuje się próby leczenia sklerotycznego polidokanolem. Jednak na podstawie wyników badań można postawić wniosek, że natężenie zmian typu neowaskularyzacji nie koresponduje z nasileniem objawów klinicznych, a terapia sklerotyczna nie przynosi spodziewanych efektów. Próbuje się również stosować inhibitory proteinaz, w porównaniu do iniekcji z kortykosteroidów cechują się wyższą skutecznością, jednak wydaje się, że nie jest to leczenie przyczynowe. Ostatnio popularną metodą leczenia jest fala uderzeniowa ESWT. W pracy, w której objęto 73 pacjentów leczonych ESWT i kontrola skuteczności leczenia była po 2 latach wykazano, że poprawę stanu klinicznego uzyskało 73,5% pacjentów. W badaniu podsumowującym skuteczność ESWT u pacjentów z tendinopatią więzadłą rzepki wykazano, że jest to obiecująca metodą, zmniejszająca dolegliwości bólowe, jednak brak jest prac na temat sposobu jej działania oraz dokładnje skuteczności.
Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych rezultatów stosuje się leczenie operacyjne tj. nawiercanie więzadła lub usuwanie martiwczych elementów. Podkreśla się fakt, że klasyczna technika operacyjna nie ma przewagi nad operacją artroskopową. Leczenie operacyjne powinno być stosowane u pacjentów, u których leczenie zachowawcze trawające powyżej 6 miesięcy nie przynosi rezultatów. Jednym ze skutecznych sposobów leczenia operacyjnego jest artroskopowa resekcja dolnego pola rzepki. W badaniach dowiedziono, że sama tenotomia wykonana za pomocą igły pod kontrolą USG moze również być skuteczną metodą leczenia.

Mimo tak wielu metod leczenia nie ustalono złotego standardu leczenia tendinopatii więzadła rzepki. Dlatego nadal poszukuje się metody, która będzie chartakteryzować się wysoką skutecznością oraz jak najmniejszą inwazyjnością. W nowych badaniach uwidacznia się trend wykonywania tenotomii za pomocą igły pod kontrolą USG a następnie podania krwi autologicznej. Następnym krokiem udoskanalającym tą metodę może okazać się stosowanie czynników wzrostu pochodzenia autologicznego (PRP). Nowe badania dowodzą, że metoda ta jest bezpieczna oraz zapewnia dobre wyniki terapeutyczne.