schorzenia

Zwyrodnienie ścięgna Achillesa

Zazwyczaj, tendinopatia ścięgna Achillesa powstaje na skutek nadmiernej eksploatacji, tworząc tym samym mikrourazy, w które wraz ze stopniem nasilenia i częstości doprowadzają do sytuacji kiedy ścięgno nie może ulec samoistnej naprawie. Taki stan rzeczy powoduje mechaniczne uszkodzenie ścięgna. Wielu autorów bardzo uważnie przyjrzało się czynnikom, które mogą mieć wpływ na rozwój tendinopatii ścięgna takim jak: przebiegany dystans w trakcie ćwiczeń, anatomiczne ustawienia kończyny dolnej oraz mechaniczne korelacje związane z rodzajem obuwia oraz przyczepów aparatu ruchu. Jak do tej pory nie znaleziono żadnych przekonujących dowodów na mechanizm powstawania. Dodatkowe wątpliwości budzi fakt, że tendinopatia może zaistnieć u osób stosunkowo mało aktywnych ruchowo. Dowiedziono, że codzienna aktywność – chodzenie, może również prowadzić do tendionpatii ścięgna Achillesa.

Na podstawie tak licznych prac badawczych, należy stwierdzić, że etiologia tendinopatii ścięgna Achillesa jest wieloczynnikowa, skomplikowana oraz nadal do końca nierozpoznana.

U pacjentów z tendinopatią ścięgna Achillesa ból umiejscowiony jest najczęściej w połowie przebiegu ścięgna. Występuje najczęściej rano, powiązany jest często ze sztywnością Achillesa. Odopczynek może zmniejszać dolegliwości bólowe, jednak po obciążeniu ścięgna ból najczęściej powraca. W fazie przewlekłej dolegliwości bólowe moga występować w sposób ciągły.

Ryc. Anatomia ścięgna Achillesa

Epidemiologia

Według danych opartych na badaniach epidemiologicznych na populacji amerykańskiej wynika, że choroba głównie dotyczy osób uprawiających bieganie rekreacyjne lub inne dziedziny sportowe w których wymagane jest skakanie oraz obracanie się. Nie wykazano jednoznacznych czynników ryzyka związanych z częstszym występowaniem tendinopatii ścięgna Achillesa. Obecnie brakuje dokładnych danych mówiących o zachorowalności czy częstości występowania w danej populacji, poza grupą biegaczy zawodowych, których choroba dotyka od 7 do 18%.Choroby ścięgna występują znacznie częściej u starszych sportowców niż u osób dopiero zaczynających uprawiać sport wyczynowy. U osob, u których nastąpiło zerwanie ścięgna Achillesa występuje większe ryzyko tendinopatii oraz zerwania ścięgna po stronie przeciwnej.

Metody leczenia

………….

Konsultacje i zabiegi

kontakt telefoniczny:
+48 22 620 18 55
+48 22 890 74 88
……
kontakt sms:
+48 663413611
kontakt email:
recepcja@mdclinic.pl
… 
MD Clinic
ul. Sienna 83
00-815 Warszawa

Obecnie stosowanych jest wiele nieoperacyjnych zabiegów terapeutycznych w przypadku tendinopatii ścięgna Achillesa, jednakże potwierdzenie ich skuteczności poprzez dowody naukowe nadal są znikome.

Jako leczenie pierwszego rzutu szczególnie w zaostrzeniu objawów bólowych stosuje się protokół PRICEMM czyli m.in. leczenie zimnymi okładami oraz stosowanie specjalnych butów unoszących tyłostopie. Metody te dają poprawę objawów tendinopatii ścięgna i są szeroko stosowane w codziennej praktyce lekarskiej.

Wnioski wynikające z badań potwierdziły jedynie działanie doustnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Wyniki leczenia tendinopatii za pomocą wkładek do butów, podawania heparyn drobnocząsteczkowych czy też przezskórnego podawania glikokortykosteroidów są bardzo wątpliwe. Zebrano zbyt mało danych by potwierdzić przewagę glikozaminoglikanów nad NLPZ.
W badaniach laboratoryjnych na modelu zwierzęcym wykazano, że terapia ultradźwiękami zwiększa wskaźnik gojenia w wyniku zerwania ścięgna. Ekscentryczne obciążanie ścięgna Achillesa, było jednym z głównych postępowań w przeszłości. Prawdopodobnie tego rodzaju terapia stymuluje proliferacje kolagenu w wyniku fizjologicznej odpowiedzi tkanki na obciążenie.

Poprzez ćwiczenia ekscentryczne dochodzi do redukcji grubości ścięgna, zmniejszenia bólu oraz odnowienie prawidłowej architektury ścięgna. , Oprócz normalizacji struktury ścięgna dochodzi również do zmniejszenia się waskularyzacji. Dowiedziono również korelacji poprawy wyników klinicznych z obrazem ścięgna w badaniu rezonansu magnetycznego. Mimo, że ćwiczenia ekscentryczne są tak często stosowane w terapii tendinopatii ścięgna Achillesa nie ma konsensusu jakie obciążenie jest najwłaściwsze. Udowodniono jednak, że mimo tego samego leczenia u kobiet z tendinopatią ścięgna Achillesa efekty są znacznie gorsze niż u mężczyzn. Mimo, że w badaniach na modelu zwierzęcym udowodniono, że endogenne estrogeny wpływają pozytywnie na gojenie się ścięgna Achillesa.
Iniekcje z użyciem kortykosateroidów są bardzo kontrowersyjną metodą leczenia. Często przynoszą krótkotrwałą ulgę w dolegliwościach bólowych, jednakże wydaje się, że nie powinny być one włączone to standardowego schematu leczenia. Astrom et al. stwierdził że iniekcje z kortykosteroidów zwiększają prawdopodobieństwo całkowitego zerwania ścięgna Achillesa u pacjentów z częściowym naderwaniach tego ścięgna. Prace badawcze mające na celu ocenę skuteczności leczenia za pomocą niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz glikokortykosteroidów nie przedstawiły jednoznacznych dowodów by ostatecznie stwierdzić, które z postępowań terapeutycznych daje lepsze wyniki kliniczne.

Wówczas gdy zawiodą wszelkie metody leczenia zachowawczego, należy wziąć pod uwagę zastosowania leczenia chirurgicznego. Na podstawie badań Maffuli et al. Możliwą skuteczną metodą leczenia jest wykonanie 5 podłużnych tenotomii z usunięciem nieprawidłowej tkanki. W ostateczności można wykonać tenolizę obszaru od 3 do 4 cm w celu wspomagania procesów naprawczych , W tendinopatii ścięgna Achillesa stosuje się również leczenie artroskopowe.

Nowoczesne metody obejmują między innymi terapię genową z pośrednim lub bezpośrednim transferem genu dla płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGF) czy też innych czynników wzrostowych w celu modulacji odpowiedzi komórkowej do podjęcia mechanizmów naprawczych i promowania proliferacji kolagenu typu I wewnątrz samego ścięgna.